Opnieuw kleine update van mijn ventje en Pete Malkin! Wat een inzet! En zeggen dat dit voor Pete al een week rijden is. Van Engeland naar Duitsland en dan naar Oekraïne en weer naar Duitsland en weer naar Roemenië en… Respect!!!!
Na wat liften geraakte ik gisteren uiteindelijk tot aan een hotel op zo’n goeie 40-50 km van de grens. Het hotel zat vol met vluchtelingen. Veel kleine kinderen en zelfs veel mensen met honden. Raar om in een hotel de slaap niet te kunnen vatten door blaffende honden en huilende baby’s. Na een korte, slapeloze nacht, vlug even ontbeten en opnieuw zo snel mogelijk terug proberen te geraken aan de grens. Pete (Peter Malkin) was ondertussen op komst met een bus vol mensen richting de Roemeense grens. 55 mensen om precies te zijn. Vooral mama’s met kinderen, gehandicapte kindjes, paar bejaarde koppels, allemaal halsoverkop en wanhopig gevlucht, niet wetend waarheen. Pete kreeg hen tot voorbij de eerste Oekraïense controlepost, maar zo’n kleine kilometer verder was de tweede grenscontrole die dan overgaat naar Roemeens grondgebied. Het probleem was dat ze net voorbij die eerste controlepost moesten stoppen en niet meer verder mochten. Ondertussen stond ik een paar kilometer verderop aan de eerste Roemeense controlepost, waar eveneens heel wat vrijwilligers met tenten vol eten en hulpgoederen klaar stonden voor de overstekende vluchtelingen. Uren en uren wachten zorgde ervoor dat ik met bijna iedereen gesproken had. Heel wat mensen werden bemoedigd, kregen een hart onder de riem, of werden geestelijk uitgedaagd. Zalige gesprekken, zalige tijd! Twee uur voordat onze Roemeense bus ging arriveren begon ik te discussiëren en onderhandelen met de politie om de komende bus tot bij Pete te krijgen. Politie werkte het eerste uur alleen maar tegen. Van de ene naar de andere agent, maar amper interesse, laat staan bereidheid tot hulp. Na een uur alles uit de kast gehaald te hebben kreeg ik toch plots een agent aan m’n zijde die zich samen met me begon in te zetten. Na dus bijna twee uur eindelijk alle agenten aan m’n kant gekregen en tegen dat de bus aankwam hadden ze me de toestemming gegeven om in te stappen in de bus en mee te rijden voorbij alle controleposten tot aan de Oekraïense grens. Daar aangekomen probeerde ik samen met die ene Roemeense agent met handen en voeten de militairen te overtuigen om ons de grens over te laten. Tegen alle verwachtingen in lieten ze enkel mij, samen met de bus (en chauffeur natuurlijk), de grens over tot bij Pete. Na uren wachten mochten alle mensen eindelijk uit de Oekraïense bus overstappen in de onze. Op naar de volgende rompslomp, alle papieren in orde doen aan de Roemeense grens. Ondertussen kwam er al wandelend een gezin met drie kleine kinderen de grens over. Niet wetend waarheen en wanhopig vroegen ze om hulp. Mijn auto, waarmee Pete de vluchtelingen tegemoet gereden was zo’n twee uur Oekraïne binnen. Stond geregistreerd met enkel één persoon, Pete dus. We waagden het erop de mensen toch in mijn auto te steken, en daar ik ondertussen door iedereen gekend en gerespecteerd was, was er dan ook absoluut niemand die hier ook maar één vraag over stelde. Na opnieuw heel lang wachten tot alle paspoorten en papieren geregeld waren, konden alle mensen eindelijk eens flink hun benen strekken en kregen dan voorbij de Roemeense grens eindelijk de kans om iets te eten en te drinken van hetgeen de vele vrijwilligers in aanbieding hadden. Na een klein uurtje dan maar weer iedereen ingestapt krijgen om dan weer maar eens ongeveer 3 uur te rijden. Waar we dan nu allemaal verblijven is een plaats waar normaal gezien kampen doorgaan. Maar hier werden we met open armen ontvangen, tafels stonden klaar met eten, verplegers stonden klaar om te helpen waar nodig en zelfs verschillende vertalers waren aanwezig. Een drukte van jewelste, maar uiteindelijk kregen we iedereen geregistreerd. Vlug nog een boterham en dan iedereen uitgeput naar hun kamers. Wij vergaderden nog even verder om te regelen hoe het van hier af aangepakt zou worden. De ene willen doorreizen, anderen blijven liever even ter plaatse, velen weten gewoon helemaal niet wat ze willen. Zoveel verschrikkelijke en hartverscheurende verhalen kregen we te horen. Mensen zakten in zak en as ineen toen we vroegen van waar precies ze kwamen. Ik zal één voorbeeld geven; Lily, moeder van Lies en Mark werden opgeschrokken door schietende geweren en inslaande bommen. Ze wisten niet waarheen of wat gedaan. Toen plots een bom insloeg twee blokken naast hen was de inslag zo hevig dan de grond hevig beefde en al haar ramen aan diggelen sloegen. In allerijl pakten ze vlug wat kleren in en sloegen op de vlucht. Niet wetend waarheen of wat gedaan, gewoon weg van daar. Uiteindelijk na drie lange nachten reizen kwamen ze uiteindelijk aan bij de bus dat naar ons toe kwam. Nu zijn ze hier, alles kwijt wat ze hadden en zo ver weg van het vertrouwde, dat nu uiteindelijk alleen maar puin is. Wat een ellende!! Zoveel leed en verdriet! Veel mensen schuiven makkelijk de schuld op God, terwijl het de mensen zelf zijn die oorlog voeren. Meestal is het niet de schuld van de ouders wanneer hun kinderen in ruzie komen om iets. Wel precies zo. Maar het is wel aan ons, wij die Zijn licht in ons dragen, om op te staan en te gaan schijnen in de duisternis!!Gods zegen allemaal!!!
