Gelukkig gaat het in Pe lunca niet alleen om het center. Momenteel is het inderdaad onze hoofd focus! Maar we geloven echt in de meerwaarde van het center dat zal helpen met de verandering voor de komende generatie en ook omdat de Roma zo steeds een plaats zullen hebben waar ze terecht kunnen. Maandag hebben we een afspraak met de sociale werkster, benieuwd naar de volgende stappen. Daarnaast proberen we natuurlijk nog te helpen waar we kunnen in Geogiu. Een gezin dat steeds hun best doet, gaat momenteel door een moeilijk periode en kreeg daarom een duwtje in de rug nadat we hen een mooi voedselpakket gaven. Olga pinkte een traantje weg in de auto en wist niet hoe haar dankbaarheid uiten. Ook enkele andere gezinnen werden geholpen met medicijnen. In Romos dan konden we enkele gezinnen helpen. Oma Lucretia die zorgt voor haar kleinzoontje Antonio had dringend nood aan een nieuwe kachel, daarnaast konden we twee mama’s helpen met een buggy en ook het gezin van Danuț kon echt wat hulp gebruiken. Zijn vrouwtje Denisa is pas bevallen van de kleine Gabriela. Vorige week nog brachten we hem naar Deva, want hij had geen financiën om daar te geraken. Denisa werd overgebracht omdat van het lokale ziekenhuis naar Deva daar er wat complicaties waren. Denisa is nu eindelijk thuis, maar het gezinnetje staat er echt niet goed voor. Ze wonen in een klein, triestig huisje. Best schrijnend. We konden helpen met wat pampers, verzorgingsproducten en kledij voor de kleine meid. En na mijn bezoek aan hen zag ik dat er weinig is om voor het meisje te zorgen. Komende week willen we nog een badje brengen, slaapmand… enz. Zo zullen ze toch wat vooruit geholpen worden. Maar daar zullen we het zeker niet bij laten. Persoonlijke opvolging en begeleiding zal ook voor hen zeker niet mis zijn.Tijs en Samuel brachten een bezoek aan een Roma vriend (Alin) die met zijn gezin in een leegstaand pand woont in de omgeving van het station. Redelijk afgelegen, maar ze hebben er toch een paar degelijkere kamers. Al heeft het gezin ook echt amper iets. We hadden er een goede babbel en reden wat rond met de 4x4 door de modderige dreefjes om de omgeving wat te verkennen. Er waren namelijk nog wat huisjes hier en daar. We ontmoetten nog een paar Roma die het amper konden geloven dat er überhaupt eens iemand geïnteresseerd was in hen. Zo verbaasd dat we de moeite deden tot bij hen te rijden en dan nog met de bedoeling om, hopelijk ook voor hen, van betekenis te kunnen zijn. Opnieuw schrijnende verhalen en situaties. Wat een ellende toch! Ook bij de barakken in Orăştie ploeterden we voor het eerst de heuvel op. En ook daar vonden we een twaalftal huisjes. Zelfde scenario! Behalve dat de Roma daar nog ‘zigeuners’ spreken en in originele klederdracht lopen. Dus werk aan de winkel.
