Deze morgen hadden we een meeting met nog twee andere mensen van nog een andere organisatie. Het was heel interessant, maar vooral heel vruchtbaar. Mede via hen konden we heel wat slaapplaats regelen rondom Oradea, plus vervoer voor de vluchtelingen van aan de grens. Via de contacten in Oekraïne zelf werd er dan vervoer geregeld tot aan de grens. Morgen komen er nu 55 mensen de grens over waarvoor we dus alles fijn geregeld kregen. Dit is pas de eerste groep. De bedoeling is dat dit, zolang het nodig is, een continuïteit zal zijn zodat nog veel meer mensen gered zullen worden. Er zal steeds gereden worden met zoveel mogelijk hulpgoederen om dan aan de grens de switch te maken, hulpgoederen en mensen switchen van convoy. Het is een eer hier een deel van te kunnen zijn. Jammer is wel dat ikzelf de grens niet werd overgelaten. Ik moest een paspoort hebben om Oekraïne binnen te mogen en doordat geheel Oekraïne nu beschreven staat als oorlogsgebied zijn ze mega streng. Gelukkig reed ik samen met Pete, ik overhandigde hem het stuur zodat hij toch de hulpgoederen kon brengen en morgen het convoy met vluchtelingen kan begeleiden tot in Oradea. Ikzelf zoek waar ik kan overnachten want hier in de buurt is er helemaal niks. En dan wacht ik morgen iedereen op aan de grens om me bij de convoy te voegen en verder mee te werken. Gelukkig bracht God me hier al in contact met een oudere vrouw, met een gebroken hart en zeer pijnlijke benen. Ik kon haar een luisterend oor bieden, deelde wat God op m’n hart legde voor haar en bad voor haar. God is goed!!
