Terwijl Samuel vandaag begon aan de stapelbedden, gingen Jessica, Dinah, Annelies en ik (Tijs) naar Orăştie om wat sociale enquetes te maken met die mensen waar we tot nu nooit eerder kwamen. Toen we aankwamen op de eerste plaats stonden we even versteld van wat we zagen. Het heeft hier de laatste dagen flink geregend en de arme Roma daar hebben het alleszins geweten. Sommige huisjes stonden tot buikhoogte onder water. Wat een ramp voor die mensen. Het zijn Roma die nochtans echt voor de vooruit zijn, ze doen wat ze kunnen. Ze werken al wat ze kunnen, kinderen gaan naar school. Al is het allemaal verre van evident als je ziet hoe ze moeten ploeteren. Wat natuurlijk ook heel jammer is, is dat ze staan op grond van de gemeente en dus niks van eigendomspapieren hebben. Dit was een oplossing nadat ze weg moesten uit hun sociale woning. De burgemeester laat hen voorlopig daar nog wonen, maar uiteindelijk wat voor zin heeft het. Al hun meubeltjes, eten, deuren, … allemaal kapot. Voor hen terug beginnen van nul, en wat als het dan weer zo regent? De burgemeester zei dat hij ging zien wat hij kan doen. Eventueel kijkt hij om heel wat aarde aan te voeren zodat de rivier niet meer uit z’n oevers kan treden. Maar de vraag is dan of dit al dan niet zal gebeuren. En zo ja, wanneer? We voelden ons allemaal even machteloos, stonden erbij en keken ernaar. Wel, was het enorm hartverwarmend te zien hoe ze vasthouden aan de Here Die vandaag zo duidelijk De onuitputtelijke Bron van kracht is. Zolang we zelf maar kiezen om ons aan Hem vast te ‘blijven’ klampen. Een grote les voor velen! Bidt aub mee met ons voor deze mensen, dat er toch op de één of andere manier een oplossing, of toch wat verlichting mag komen.
